Kalp zikri kaçta biter? Üzerine içsel bir sorgu
İstanbul’da sıradan bir günün ortasında, ofiste bilgisayar ekranına bakarken bazen zihnim bir anda başka bir yere kayıyor. Klavye sesleri, e-postalar, toplantı hatırlatmaları… Hepsi bir ritim gibi ama içimde başka bir ritim daha var gibi hissediyorum. Sessiz, daha derinden gelen bir şey. O an kendi kendime şu soruyu soruyorum: Kalp zikri kaçta biter?
Aslında bu soru basit değil. Bir başlangıcı var gibi düşünülüyor ama bitişi hep belirsiz kalıyor. Belki de bu yüzden insanın zihninde sürekli dönüp duran bir soruya dönüşüyor. Akşam eve dönerken metrobüste camdan dışarı bakarken bile aynı soru tekrar geliyor: Kalp zikri kaçta biter, gerçekten bir zamanı var mı?
Bu yazıda bunu bir cevap arayışı gibi değil, bir iç yolculuk gibi düşünmek istiyorum. Çünkü bazen cevaplardan çok, sorunun kendisi insanı değiştiriyor.
Kalp zikri nedir, gerçekten neyi ifade eder?
“Kadının kaç nefsi vardır” hakkında araştırma yapanlar için hazırlanan bu içerikte önemli noktalara değineceğiz.
Kalp zikri denildiğinde çoğu insanın aklına sessiz bir tekrar, içten bir hatırlayış geliyor. Dilin değil, kalbin içinde gerçekleşen bir yöneliş gibi. Bunu anlatmak zor ama hissetmek daha kolay. İstanbul gibi kalabalık bir şehirde yaşarken, dış dünyanın gürültüsüyle iç dünyanın sessizliği arasında bir denge kurmaya çalışmak gibi.
Ofiste yoğun bir günün ortasında bazen fark ediyorum; nefesim bile hızlanmış. O an durup kısa bir an içime dönmek, aslında bir tür kalp zikri gibi geliyor bana. Ama hemen ardından şu düşünce geliyor: “Ben bunu doğru yapıyor muyum?”
İşte bu noktada Kalp zikri kaçta biter? sorusu daha da karmaşık hale geliyor. Çünkü bu bir görev değil, bir süreç gibi duruyor.
Kalbin ritmi ve farkındalık
Kalbin atışı zaten kendi başına bir ritim. Sabah işe giderken yürürken, trafik ışığında beklerken, hatta bir maili yetiştirmeye çalışırken bile o ritim devam ediyor. Bazen düşünüyorum, bu ritmin içinde zaten bir zikir hali olabilir mi?
Belki de mesele başlamak ya da bitirmek değil. Belki de fark etmekle ilgili. Ama yine de zihnim geri dönüyor: Kalp zikri kaçta biter?
Kalp zikri kaçta biter? sorusunun içindeki yanılgı
Bu soruyu ne zaman düşünsem, aslında içinde gizli bir varsayım olduğunu fark ediyorum: Bir şeyin başlaması ve bitmesi gerektiği fikri.
İstanbul’da hayat zaten sürekli bir akış halinde. Sabah başlayan gün, geceye kadar farklı ritimlerle devam ediyor. Ama kalp dediğimiz şey, bu saatlere pek uymuyor gibi. O yüzden Kalp zikri kaçta biter? sorusu biraz da insanın kontrol ihtiyacından doğuyor olabilir.
Kendime şunu soruyorum bazen: “Bir şeyin bitmesini istemek, onu anlamayı zorlaştırıyor olabilir mi?”
Belki de kalp zikri, saatle ölçülen bir şey değil. Belki de zamanın dışında bir yerden konuşuyor.
Başlangıç ve bitiş arasındaki boşluk
Bir toplantı bitince kapanış yapılır, bir iş tamamlanınca teslim edilir. Ama içsel süreçlerde böyle net çizgiler yok. Kalp zikri kaçta biter? diye sorduğumda aslında bir çizgi arıyorum. Ama o çizgi yoksa, geriye sadece akış kalıyor.
Bu düşünce bazen rahatlatıcı, bazen de rahatsız edici oluyor. Çünkü insan netlik ister. Ben de isterim. Ama her şey net olmayınca, zihnin içinde küçük bir boşluk oluşuyor.
İstanbul hayatı içinde kalp zikri deneyimi
İstanbul… Bu şehirde yaşayan biri olarak her gün farklı sesler, farklı hızlar, farklı insanlar arasında kalıyorum. Sabah ofise giderken kalabalığın içinde yürürken bile herkesin bir yere yetişme hali var. Ama içimde bazen başka bir hız var.
O anlarda Kalp zikri kaçta biter? sorusu daha gerçek hale geliyor. Çünkü zamanın akışı ile iç dünyanın akışı birbirine uymuyor.
Ofis hayatı ve iç sessizlik
Bilgisayar ekranına bakarken bazen bir an duruyorum. Mail yazarken bile zihnim başka bir düşünceye kayabiliyor. O anlarda dış dünya durmuyor ama iç dünya farklı bir ritme geçiyor.
Kendi kendime bazen şunu söylüyorum: “Şu an düşündüğün şey önemli mi, yoksa sadece zihnin bir oyunu mu?”
İşte tam burada kalp zikri kavramı tekrar aklıma geliyor. Ama yine aynı soru: Kalp zikri kaçta biter?
Akşam yürüyüşleri ve iç konuşmalar
İş çıkışı yürürken, özellikle sahil tarafına doğru giderken, şehir biraz yavaşlıyor gibi geliyor. O anlarda iç sesim daha net duyuluyor.
Bazen hiçbir şey düşünmeden sadece yürümek iyi geliyor. Ama sonra zihnim tekrar konuşmaya başlıyor. “Bu his ne kadar sürer?”
Ve yine aynı döngü: Kalp zikri kaçta biter?
Zaman algısı ve kalp zikri arasındaki ilişki
Zaman dediğimiz şey aslında çok garip. Ofiste 10 dakika bazen 1 saat gibi geçiyor, bazen de bir saat birkaç dakika gibi. Kalp zikri gibi içsel süreçlerde bu algı daha da değişiyor.
Bir an derin bir farkındalık yaşıyorum, sonra telefon çalıyor ve her şey dağılıyor. O yüzden Kalp zikri kaçta biter? sorusu belki de yanlış bir yerden soruluyor olabilir.
Süre değil, hal meselesi
Bazen düşünüyorum: Belki de bu bir süre değil, bir hal. Yani bir başlangıcı ya da bitişi yok. Sadece var olan bir durum.
Bu düşünce ilk başta garip geliyor. Çünkü zihnim her şeyi ölçmek istiyor. Ama kalp öyle çalışmıyor olabilir.
Kalp zikri kaçta biter? sorusu burada anlamını biraz kaybediyor gibi oluyor. Çünkü bitmesi gereken bir şey olmayabilir.
Geleceğe dair düşünceler ve içsel değişim
Geleceği düşündüğümde, İstanbul’un daha da hızlanacağını hayal ediyorum. Daha fazla ekran, daha fazla bildirim, daha fazla yoğunluk… Ama aynı zamanda insanların iç dünyasına dönme ihtiyacının da artacağını düşünüyorum.
Belki 10 yıl sonra insanlar daha çok iç sessizlik arayacak. Belki de bu yüzden Kalp zikri kaçta biter? sorusu daha çok sorulacak ama daha az cevap bulunacak.
Dikkat dağınıklığı ve içe dönüş ihtiyacı
Şu an bile dikkatimiz sürekli bölünüyor. Bir yandan iş, bir yandan sosyal hayat, bir yandan gelecek kaygısı… Böyle bir ortamda içe dönmek zorlaşıyor.
O yüzden bazen kendime şunu soruyorum: “Ben gerçekten neyi duyuyorum, dışarıyı mı içeriği mi?”
Kalp zikri kavramı burada bir sığınak gibi geliyor. Ama yine aynı soru: Kalp zikri kaçta biter?
İçsel döngülerin içinde kaybolmak
Bu soruyu ne zaman düşünsem, aslında bir döngünün içinde olduğumu fark ediyorum. Soru geliyor, düşünce başlıyor, sonra tekrar soru…
İstanbul’un trafiği gibi. Dur-kalk, dur-kalk… Ama iç dünyada bu daha sessiz.
Belki de bu yüzden Kalp zikri kaçta biter? sorusu hiç bitmiyor. Çünkü cevap aradıkça soru büyüyor.
Kendi iç sesimi duymaya çalışmak
Bazen sadece oturup hiçbir şey yapmadan kalıyorum. Telefon yok, ekran yok. O anlarda iç ses daha net oluyor. Ama kısa sürüyor. Sonra yine dünya geri geliyor.
Ve ben yine aynı soruyu fark ediyorum: Kalp zikri kaçta biter?
Zihnin sorusu, kalbin sessizliği
Belki de bu sorunun cevabı zihinde değil. Çünkü zihin bitiş ister, sınır ister, tanım ister. Ama kalp bazen sadece var olmak ister.
İstanbul’un gürültüsünde bunu anlamaya çalışmak bazen zor oluyor. Ama yine de o sessizliği yakaladığım anlar oluyor. Kısa, ama gerçek.
O anlarda soru bile susuyor gibi oluyor. Ama sonra tekrar geliyor: Kalp zikri kaçta biter?
İçimde kalan son düşünce
Bazen en basit sorular en uzun yolculuklara dönüşüyor. Bu soru da onlardan biri. Gün içinde defalarca zihnime geliyor ama her seferinde farklı bir his bırakıyor.
Belki de önemli olan bitmesi değil, sürmesi. Belki de kalp zaten kendi ritminde devam ediyor ve biz sadece fark etmeye çalışıyoruz.
Buna da Göz Atın: Hurda kalayın kilosu ne kadar ?
“Kadının kaç nefsi vardır” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Ozertem okurları için daha fazlası yolda!